Jezus hanteert Vaders zakdoek Ds. Dick van Keulen

De blijdschap van God, een kenmerk van Zijn wezen.

"God blij? Mooi voor Hem. Maar dat is niks voor mij. Blijdschap? Het mocht wat, niemand weet wat ik doormaak. Geloof me, blijdschap is aan mij niet besteed."
Toch is het goed om dit te weten: in de hemel, rond Gods troon, is blijdschap de normaalste zaak van de 'hemel'. God Zelf is blijdschap. De onvoorstelbaar grote en heilige God de Schepper, die Zelf boven tijd en ruimte verheven is, moet Zich geweldig verblijd hebben over het werk van Zijn handen. De kosmos is als het ware Zijn bulderende lach.

God verheugt Zich over zijn kosmos als over een robijn in Zijn rechterhand. God kent namelijk geen macrokosmos, niets is groter dan Hij. God kent slechts de microkosmos. Hij bespeelt het heelal met zijn vingers en projecteert een scheppingslied tegen de nachtelijke hemel (Psalm 8).
Geweldig. Maar wie ben ik daarbij vergeleken? "Soms voel ik me net een dweil", zei een meisje eens tegen mij. Ik schrijf dit artikel voor háár en voor jou. Ik heb een mooie aanbieding voor je. Uit Gods offerteboek, de Bijbel.
 
Gods tranen
Wel jammer dat in het eerste deel van de Bijbel niet bijster royaal met blijdschap gestrooid wordt. Er zit een kink in de kabel. Gods schoonste schepsel, geschapen met een hart dat trillend Gods blijdschap had kunnen resoneren, heeft zich van God afgewend en ging eigen wijsjes componeren. Melodieën waarvoor God Zijn oren wel had moeten dichtstoppen vanwege de valse stemming, ware het niet dat Hij toch wilde weten wat er op Zijn schone planeet aarde aan de hand was. "Adam, waar ben je?" Ben jij God kwijt? God zoekt naar jou.
De mensheid heeft Gods blijdschap sindsdien danig op de proef gesteld. En daarmee eigen geloofsblijdschap verspeeld, zoals David (Psalm 51, bijzonder vers 14). Maar God is een vergevend God, vol ontferming en zeer zachtmoedig. Wel moet God veel tranen hebben geweend over het verloren gaan van de vanzelfsprekende liefdevolle omgang met Zijn kinderen. Hij is toch onze Vader?

Kan God dan huilen? Als wij dat kunnen waarom Hij dan niet? We zijn immers naar Zijn beeld geschapen? Een steen kan niet huilen. Kijkt God 'met droge ogen' toe bij alle verdriet dat meestal mensen elkáár aandoen? Blijft God rustig op zijn troon zitten bij de rampzalige gebeurtenissen van september en daarna? Dit is het kenmerk van ons leven: de lach wordt steeds weer verdrongen door de tranen. Deze aarde lijkt wel een tranendal, met hier en daar gestrooide bloemen van geluk, die al verleppen.

Gods zakdoek
Wie en hoe is God daaronder? En: wat heb ik aan God wanneer verdriet en pijn mij overvallen? En dan moet ik ineens bij het eind van de Bijbel beginnen: "God Zelf zal bij de mensen zijn, en Hij zal alle tranen van hun ogen afwissen, en de dood zal niet meer zijn, noch rouw, noch geklaag, noch moeite zal er meer zijn, want de eerste dingen zijn voorbijgegaan" (Openbaring 21: 3,4). Onze God legt Zich niet bij onze zelfgekozen gevangenis neer. God zal bij ons op aarde zijn en alles zal hier weer hemels 'normaal' worden, hetgeen betekent: vol met naar buiten klaterende blijdschap.

Blijdschap: geen gebod
Is verloren blijdschap misschien een zonde? Dat kun je zo niet zeggen. Nergens hoor ik God zeggen dat Hij je oordelen zal in verband met een gebrek aan blijdschap. Nee: blijdschap is niet direct een ethisch woord. Liefde en vrede, woorden waarmee in de Bijbel blijdschap nauw verbonden wordt, zijn dat wel. Gedrieën behoren ze tot de belangrijkste vrucht(en) van de Geest (Galaten 5: 22). Als je niet liefhebt, wordt jou dat aangerekend, dan heb je kennelijk niets besteld (Colossenzen 3: 14). En wanneer je geen vrede verspreidt, evenzo (Colossenzen 3: 15).

Maar stelt jouw tekort aan blijdschap je schuldig? Nee, je bent eerder slachtoffer. "Weest blijde met de blijden en weent met de wenenden", heet het in Romeinen 12:15. Je kunt niemand immers veroordelen over zijn tranen? 
Of toch? Kunnen onze tranen misschien gemakkelijk bitter worden? Namelijk wanneer we ze niet met Jezus delen? Kunnen we ons verdriet onder eigen beheer houden, zoals we dat met tal van andere zaken ook plegen te doen? Houden we ons leven ook in verdrietige ervaringen misschien gemakkelijk of vanzelfsprekend buiten de gemeenschap met Jezus? En wat gebeurt er dan met onze tranen? Zelf doen, zelf onder controle houden, en God dus buitensluiten, is dat niet de kern van onze gebrokenheid? Onze Vader wil immers graag in alles gekend worden?

Herstel van blijdschap
Hoe reageert God op ons verdriet? Alleen met: aan het eind komt alles goed? Nee, Hij zendt zijn eeuwige Zoon als ongewapend Kind midden in de wereldtijd naar deze planeet om die voor Zijn Rijk te heroveren. En een engel deelt de herders mee: "Zie, ik verkondig u grote blijdschap, die heel het volk zal ten deel vallen: U is heden de Heiland geboren, namelijk Christus, de Here, in de stad van David" (Lucas 2:10,11).
In wat voor wereld kwam Jezus terecht? Zijn geboortebericht stond al in het teken van Zijn kruisdood. Ternauwernood ontkomt Hij aan het zwaard van Herodes. Reeds op de vlucht naar Egypte had zo'n hemels Kind een geweldig trauma kunnen oplopen dat Hem levenslang had kunnen achtervolgen.
Wat komt Jezus hier 'in vredesnaam' doen? De blijdschap in ere herstellen. Zijn eerste wonder betreft een bruiloftsfeest dat gaande moet blijven (Johannes 2). En Jezus dronk graag een goed glas wijn: "De Zoon des mensen is gekomen, (wel) etende en drinkende, en jullie zeggen: Zie, een vraatzuchtig mens en een wijndrinker, een vriend van tollenaars en zondaars" (Lucas7: 34).
Is Jezus dus ongevoelig voor menselijk verdriet? In geen geval. Bij het graf van Zijn gestorven vriend Lazarus stond Jezus te huilen (Johannes 11: 35). Hij kent ons verdriet: "Ik zal de Vader bidden en Hij zal u een andere Trooster geven om tot in eeuwigheid bij u te zijn, de Geest der waarheid" (Johannes 14:16). Niemand kon zo geweldig troosten als juist Jezus, en de Geest brengt Jezus als Trooster nu graag bij jou.

Jezus
Zeer kort voor Zijn afschuwelijke dóód aan dat vreselijke kruis, spreekt Jezus Zijn discipelen als volgt toe:"Dit heb Ik tot u gesproken, opdat mijn blijdschap in u zij en uw blijdschap vervuld worde. Dit is mijn gebod, dat gij elkander liefhebt, gelijk Ik u heb liefgehad" (Johannes 15:11,12). De blijdschap gaat zelfs voor de liefde uit. En ook: "Nu kom Ik tot U en Ik spreek dit in de wereld, opdat zij ten volle mijn blijdschap in zichzelf mogen hebben" (uit Jezus' gebed in Johannes 17:13). Waar haalt Jezus die blijdschap vandáán? Van God, zijn Vader.
Is Jezus niet God die een menselijk gezicht heeft aangenomen? Jezus wordt meestal door schilders uitgebeeld met een diep ernstig gezicht. Kon Jezus niet lachen? Op de velden waar Hij met zijn discipelen doorwandelde moet het zo nu en dan gedaverd hebben van Zijn aanstekelijke lach.
Jezus' blijdschap was een onvervreemdbaar deel van Zijn menselijk leven. Zo moet God ons allemaal bedoeld hebben. Jezus was Gods droommens. Jezus' blijdschap is in Gethsemané en op Golgotha echter verdronken in onze vreugdeloze dodelijke veroordeling. Maar juist zo kwam die blijdschap daar waar ze niet meer was (in ons graf) en juist zo kon die blijdschap uit onze doodse eenzaamheid als gave weer opstaan.

Altijd blij?
Eén van de wonderlijkste getuigenissen uit de mond van Paulus vind ik dit: "Als bedroefd, maar altijd blijde" (2 Corinthiërs 6:10). Kan een mens verstaan wat daar staat? Wat ben ik in mijn leven veel met die woorden bezig geweest. Ik heb het gewaagd erover te preken. Blijdschap midden in de droefheid. Maar hoe durft Hij zulke blijdschap aan ons te gebíéden? "Verblijdt u in de Here te allen tijde! Wederom zal ik zeggen: Verblijdt u." (Philippenzen 4:4). Blijdschap valt toch niet te manipuleren? Laat staan te eisen? Zo iets als keep smiling? Maar dat lukt toch geen sterveling? Inderdaad. Paulus deed een grote ontdekking. En ik ook. Jezus is Gods blijdschap die door al onze aardse droefheid en angst wil heen zakken tot op de bodem van ons hart. Paulus' gebod is niet veeleisend, het verwijst naar Gods blijdschap als een gave, Gods grote gave Jezus Christus onze Heelmeester en Vernieuwer. Jezus zal straks Vaders 'zakdoek' hanteren. Dat kan Hij als geen ander. En ook nu reeds kan Hij leed en pijn en schaamte en wat niet al veranderen in een voorproef op de hemelse werkelijkheid: blijdschap. Ja, ook in jou.

De aarde een tranendal? Jezus is hier. Alleen: blijdschap is slechts een déél van zijn aanbiedingen; bestel het hele pakket. Lees door.

Bijbelleessuggesties:
Nehemia 8:9-13
Philippenzen 4:4-7 en 11-13
2 Corinthiërs 6:1-10
Openbaring 21:1-8.

Om over na te denken / gespreksvragen:
1. Is een oproep tot blijdschap, bijvoorbeeld midden in rouwverwerking, niet iets als een kaakslag?
2. Ken jij die diepliggende bodem van hemelse blijdschap al, terwijl er nog lágen van verdriet en pijn bovenop liggen? Zo niet: bid erom!

Groei 2001-4

Auteur : Ds. Dick van Keulen

Ds. Dick van Keulen (1924) is gereformeerd emeritus - predikant en woont in Houten. Hij preekt nog regelmatig en werkt mee aan themadagen en conferenties. Hij schreef ‘Groeien in geloof’, uitgebracht door St. The Media Alliance - Amerongen. Een boek dat ook bijzonder geschikt is voor gebruik in gespreksgroepen.

De informatie op deze pagina is afkomstig uit het tijdschrift "Groei".
U kunt deze informatie online vinden op http://www.groei.org
Voor meer informatie kunt u contact opnemen met:
Stichting Proclama
Postbus 271
3940 AG Doorn
Telefoon 0343 - 449 419
Fax 0343 - 449 418
Email : redactie@groei.org

Bezoekadres: "Het Berghuys"
Bergweg 1
3941 RA Doorn
(alleen na afspraak)